قزوین - اخبار

یادواره شهدای اسفند ماه قزوین و حومه و گرامیداشت یاد و خاطره شهدای عملیات‌های بدر، خیبر و والفجر ۱۰ برگزار می‌شود.

ماه رمضان، فرصت تقوا، خودسازی و بازخوانی ارزش‌های والای انسانی است. در این ماه نورانی، یاد شهدا به ما می‌آموزد که بخشش، گذشت و ایثار تنها در میدان جهاد، بلکه در زندگی روزمره نیز قابل الگوگیری است.

همزمان با ایام ماه مبارک رمضان، قزوینی‌ها به نیابت از شهدا در پویش مردمی «بهار قرآن با شهدا» شرکت کنند.

تزکیه نفس، پاکسازی روح و تهذیب جان، کلید رسیدن به فضائل اخلاقی و روحی است. شهدا کسانی بودند که با تزکیه نفس، قلب و جان خود را آماده گذشت و فداکاری کردند و به مقام والای شهادت رسیدند.

در آیین تجلیل از فرزندان سرافراز پارالمپیک ایران، رئیس‌جمهور از جانباز ۶۰ درصد احمد فنودی و جانباز ۷۰ درصد علیرضا نجفی‌نیارکی تجلیل کرد.

ماه رمضان، ماه بندگی و خلوص، فرصتی است برای بازگشت به فطرت پاک انسانی؛ ماهی که یاد و نام شهدا در آن جلوه‌ای روشن‌تر می‌یابد، چرا که آنان با ایمان و ایثار، راه آسمان را برای ما هموار کردند.

«اصلاً ندیدم اخم کند یا عصبانی بشود. همیشه با خنده خانه می‌آمد.» این را حوریه شهید می‌گوید، همسر شهید مهدی امیرخانی. زنی که کودکی‌اش در روستای کندر تاکستان، با عروسک‌های پارچه‌ای و لباس‌هایی که خودش می‌دوخت، گذشت. نُه ساله بود که انقلاب شد و سیزده ساله که بدون دیدن داماد، زندگی مشترکش را آغاز کرد. حالا بعد از چهل سال، هنوز خنده‌های مهدی را به یاد می‌آورد؛ مردی که حلال و حرام برایش خط قرمز بود. در این روایت صمیمانه از روز‌های کودکی، انقلاب، خواستگاری و زندگی مشترک همسر شهید را می‌خوانید.

ماه رمضان، ماه بهار قرآن است و شهید حسن تدین، قرآن‌خوانِ همیشگی بود. ماه رمضان، ماه شب‌زنده‌داری است و حسن، نماز شبش ترک نمی‌شد. ماه رمضان، ماه ضیافت الهی است و حسن، میهمان ویژه این ضیافت شد. به مناسبت فرا رسیدن ماه مبارک رمضان، پای صحبت‌های مادر این شهید والامقام نشسته‌ایم تا مرور کنیم زندگی کوتاه، اما پربار جوانی را که از کوچه‌های قزوین تا پاسگاه زید، جز عشق به اهل بیت(ع) و آرزوی شهادت در دل نداشت.

در کوچه‌ای که حالا نامش شهید «کبودوند» است، مردی هر روز انگشتری را نگاه می‌کند که روزی امام جماعت مسجد به پسرش هدیه داد. هنوز هم آن را به یادگار دارد و هر وقت به آن نگاه می‌کند، یاد روز‌هایی می‌افتد که پسرش با همان دست‌های کوچک، اما پر از ایمان، مسجد را آب و جارو می‌کرد که این روایت خواندنی است.

اواخر سال ۱۳۶۲ بود. هنوز بوی باروت به روستا‌های قزوین نرسیده بود، اما صدای جنگ از رادیو‌ها به گوش می‌رسید. جوانی از دیار کلنجین، بدون آنکه دوره سربازی را گذرانده باشد، شبانه از خانه بیرون زد تا راهی جبهه شود. حالا پس از ۴۰ سال، آن جوان که امروز یادگار ترکش‌های جنگ را بر بدن دارد، برایمان از روز‌هایی بگوید که عشق به وطن، مرز‌ها را جابه‌جا می‌کرد.