گلستان - مصاحبه

وابستگی عمیق من به مهدی، فراتر از رابطه معمولی یک خواهر و برادر بود؛ ما همراه یکدیگر هزاران امید، آرزو و چشم‌انداز برای آینده در سر داشتیم، اما امروز با پرواز بی‌بازگشت مهدی، گویی تمام آن رؤیا‌ها رنگ باخته‌اند و من مانده‌ام و خاطرات مردی که گمنام زیست و با افتخار به ابدیت پیوست.

با صلابت پرسیدم که چرا باید به تهران بازگردی؟ و او با همان لحن آرام، اما قاطعش گفت: «اگر افرادی مانند ما نباشند، چه کسی باید از مردم و این خاک دفاع کند؟» همین جمله کوتاه، آخرین تیر خلاص بر ترس‌های من بود؛ او که می‌دانست بازگشتش چقدر پرمخاطره است، رفتن را بر ماندن ترجیح داد، چرا که باور داشت اگر او پا پس بکشد، بار این مسئولیت سنگین بر زمین می‌ماند.

عشق او به شهادت تنها در کلام نبود؛ او برای لحظه‌ی پروازش برنامه داشت. پیش از اعزام به ناو دنا، روزی در محل خدمت به یکی از همکارانش گفت: «از من عکس بگیر؛ من شهید می‌شوم. هر وقت این اتفاق افتاد، همین عکس را روی بنر مراسمم چاپ کنید.» آن روز، آن عکس با نگاهی پر از امید و آرامش ثبت شد. گویی علیرضا داشت برای آخرین قاب زندگی‌اش آماده می‌شد. جالب اینکه پس از شهادتش، همکارش دقیقاً به همان وصیت عمل کرد و همان عکسی که علیرضا سفارش کرده بود، بر بنر یادبودش نقش بست تا سندی باشد بر بصیرت این شهید والامقام.

شب پیش از آغاز جنگ رمضان، آخرین تماس را با جواد داشتیم. لحن صدایش با همیشه متفاوت بود. با نگرانی پرسیدم: چی شده پسرم؟ اتفاقی افتاده؟ او در پاسخ گفت: مادر، خواهش می‌کنم گریه نکن. چند بار با تردید از من پرسید: مادر، از من راضی هستی؟ و من با اطمینان گفتم: آری عزیزم، راضی هستم. تنها کلام آخرش این بود و بعد گفت: پس خداحافظ؛ و من تنها توانستم بگویم، خدا پشت و پناهت باشد.

پسرم هرگز نمی‌پنداشت که تقدیر، سرنوشتی دیگر برایش رقم زده و این مأموریتِ پرماجرا، سفری بی‌بازگشت تا بی‌کران آسمان‌ها خواهد بود. از همان روزی که آن حادثه تلخ در دل امواج خروشان دریا رخ داد، از علیرضای من حتی یک نشانه، تکه‌ای لباس یا یادگاری از وسایل شخصی‌اش هم بازنگشت؛ با این همه، من هنوز دل در گرو امید دارم و در اعماق قلبم با تمام وجود، چشم‌انتظار بازگشت پسرم هستم.

خدمت‌رسانی به خانواده‌های معظم شهدا و ایثارگران صرفاً یک وظیفه اداری نیست، بلکه ادای دینی مقدس به پاسداران استقلال و امنیت میهن اسلامی است.

برجسته‌ترین ویژگی آزادگان، «صبر همراه با عزت‌مندی» است؛ خصلتی که امروز بیش از هر زمان دیگری به آن نیازمندیم. آزادگان ما در سخت‌ترین شرایط دوران اسارت، در برابر ناملایمات سر خم نکردند و اجازه ندادند، فشار‌های جسمی و روحی، آرمان‌های انقلاب و هویت ملی‌شان را متزلزل کند.

آزاده و جانباز ۳۰ درصد «رضا ولی ئی» می‌گوید: ما که روزگار سخت جبهه و رنج اسارت را با تمام وجود لمس کرده‌ایم، نیک می‌دانیم که این امنیت و آرامش، تنها یک اتفاق ساده نیست؛ بلکه حاصل پرداختن بهایی بسیار سنگین است که با خون شهیدان و جان جانبازان پرداخت شده است. امروز، در میانه‌ی این حوادث و آزمون‌های پی‌درپی، وظیفه‌ی ما فراتر از حفظ امنیت، پاسداری از آن میراث گران‌سنگی است که به خون عزیزانمان نوشته شده است.

از آن لحظه به بعد، تازه معنای آن تماس آخر را فهمیدم؛ آن خنده‌ها، آن آرامش، آن یک ساعت گفت‌وگوی متفاوت و آن وعده بازگشت. انگار مهدی‌جان خودش می‌دانست که سفرش به پایان رسیده و وقت پرواز رسیده است. او گفته بود «فردا برمی‌گردم خانه» و راست هم گفته بود؛ فقط خانه‌ای که او به آن بازگشت، دیگر این خانه کوچک زمینی نبود، بلکه مأمن ابدی مردی بود که سال‌ها دلش برای شهادت می‌تپید.

یدالله همواره چهره‌ای خندان و سیمایی پرنشاط داشت. روزی با همان لبخند همیشگی‌اش رو به من کرد و گفت: «مادر، اگر روزی شهید شوم، تو چه خواهی کرد؟» نگاهش کردم و با قلبی آرام گفتم: «مادر جان، من راضی‌ام به رضای خدا؛ هرچه او مقدر کند، همان است.»